جوانی داستانی بود پریشان داستانی بی سرانجام غم آگین غصه تلخی که از یادش

هراسانم به غفلت رفت از دستم و از این غفلت پشیمانم ...

جوانی چون کبوتر  بود و من یکی طفل کبوتر باز سرودی داشت آن  مرغک که  از بانگ

سرودش مست بودم شادمان بودم به  شوق نغمه ی مستانه ی او  نغمه خوان بودم

نوایی داشت حالی داشت...

گاه بی گاهی با طفل دلم قل و مقالی داشت جوانی چون کبوتر بود و من بودم  یکی

طفل کبوتر باز که او را  هر زمان با شوق آب و دانه می دادم پرو بال لطیفین را به ابها

شانه می کردم و او را روی چشم و سینه ی خود خانه می دادم ..

ولی افسوس هزار افسوس یک روز آن کبوتر از دستم پر زد ز پیشم چون همچون تیر

شهابی  تند بالا  رفت به  سوی آ سمان ها رفت  نقان  کردم نگاهم را  چون صیاد به

دنبالش روان کردم ولی او کم کمک چون نقطه شدو زدیده پنهان شد به خود گفتم که

آن مرغک به سوی لانه می آید...

 ولی افسوس هزار افسوس یه عمری در رهش آویختم فانوس چشمم را...